Door Jans, moeder en ervaring met het afbreken van een zwangerschap

Het bizarre aan het verliezen van een ongeboren kindje is dat je iemand verliest waar je ontzettend veel van houdt en naar verlangt, maar dat is tegelijkertijd iemand die je nog nooit hebt ontmoet. Iemand waar je geen verleden mee deelt. Ik heb niet al met mijn dochter gelachen, haar de borst gegeven, haar in de ogen gekeken of haar zacht in slaap gewiegd. Wat we deelden, was mijn buik.

Het missen van …..
Wat mis je dan precies en waar had ik nu zoveel verdriet van? Het is zo ongrijpbaar. Want was het nu echt mijn kindje, dat ik nog niet kende, die ik miste? Of de belofte dat ze eraan kwam? Kun je nu echt zo verdrietig zijn om wat je graag wilde hebben, maar niet kreeg? Zo eenvoudig is het niet. We deelden mijn buik, maar ook zoveel meer dan dat. We deelden ons bloed, onze liefde, familie, zielen, verwachtingen en onze toekomst.

Ander kindje, nog steeds verdriet
Ik was eind november uitgerekend van Jade. Ik wist dus zeker dat ik met de Kerst een baby zou hebben. In juli werd Jade geboren, dus had ik 5 maanden om aan het idee te wennen dat het niet ging gebeuren. Met de Kerstdagen was ik wel weer zwanger. Toch heb ik tranen met tuiten gehuild die feestdagen. Dat werd niet altijd begrepen, ik was immers weer in verwachting, er kwam weer een kindje aan. Dat was toch iets om blij voor te zijn? Natuurlijk was ik superblij dat ik in verwachting was, maar dat maakte het verlies en gemis van Jade er niet minder om. Toegegeven: de hormonen van een zwangerschap zullen mijn emotionele gesteldheid niet hebben geholpen.

Zien is kennen
Mijn man en ik en onze ouders zijn de 6 personen die Jade hebben gezien. Vrienden en familie kennen haar alleen van de foto’s. Wij kwamen op vrijdag in het ziekenhuis voor de bevalling. De verpleegkundige vroeg ons of wij nog mensen hadden gevraagd om te komen. Dat was eigenlijk nog niet bij ons opgekomen. Wij gingen dit alleen doen. Op zaterdagochtend is Jade geboren en vrij snel hebben wij onze ouders gebeld met de vraag of zij wilden komen. Zij hebben Jade gezien, in haar mandje. Ik vond dat zo fijn dat haar grootouders haar hebben gezien en een aantal uur hetzelfde met ons hebben meegemaakt. Dat we deze ervaring met elkaar hebben, heeft ons allemaal geholpen. Voor hen is ze tastbaar geworden.

29 februari 2012

Door Jans, moeder en ervaring met het afbreken van een zwangerschap

Dit is mijn eerste blog, waarvan ik hoop dat er iedere maand nog een heleboel volgen. Ik ben Jans, 31 jaar en moeder van 3 dochters. 2 meiden heb ik thuis, 2 en 4 jaar oud zijn ze.
Mijn eerste dochter Jade is ruim 5 jaar geleden geboren nadat wij ertoe hadden besloten de zwangerschap af te breken. Ik was 23 weken zwanger en het bleek op de 20-weken echo dat mijn kindje niet in orde was. Een moeilijke, bijna onmogelijke, beslissing.

Spijt heb ik niet, maar het is iets wat mij nog regelmatig bezig houdt. Waar ik op de gekste momenten mee geconfronteerd wordt: iemand die een kindje verliest, of juist geen kinderen kan krijgen (dan voel ik me ergens schuldig dat ik mijn meisje niet heb gehouden), of discussies die oplaaien over abortus. Maar er zijn ook momenten dat ik met mijn ervaring anderen kan helpen.

Ik had een collega waarvan iemand in haar omgeving een kindje was verloren en ze wist niet hoe ze met haar vriendin om moest gaan. Ik kon haar vertellen wat ik als prettig had ervaren. Ik heb mijn verlies een plek kunnen geven, maar na 5 jaar is het niet vergeten en al helemaal niet uit mijn leven. Het is iets wat je verwerkt, maar iets wat wel altijd bij je blijft. En hierover gaat mijn blog.

Dingen waarmee ik te maken heb gekregen rondom en na de abortus. Zo voer ik nog altijd een innerlijke strijd met het antwoord op de vraag: “Hoeveel kinderen heb jij?” Ik heb er natuurlijk 3, maar voor veel mensen heb ik er 2. Het antwoord dat ik geef, is ook 2. Het verhaal van Jade is er nu ook niet een die je bij de eerste kennismaking gezellig bij de koffie bespreekt, maar het voelt een klein beetje als verraad of ontkenning. Ik heb een aantal keer als antwoord “3” gegeven, maar ook dat voelt niet goed. Mensen raken in de war en daardoor maakt het de situatie vaak raar of ongemakkelijk.

Ik heb op mijn telefoon foto’s van 2 opgroeiende dochters en niet van 3. Wanneer je bij mij thuiskomt, dan is het wel meteen duidelijk dat er 3 kinderen zijn. Er hangen 2 foto’s van Jade en hebben alle kinderen een eigen “geboortekastje”. Daarin zit het t-shirtje wat ze aan hadden, hun eerste speen, het geboortekaartje en het kaarsje wat op de eerste verjaardagstaart stond. De inhoud van Jade’s kastje is iets anders. Hier zit ook het eerste , ongedragen, t-shirt in, haar voetafdrukjes en het afscheidsgedichtje wat we voor haar hebben gemaakt. Ze zal er altijd bij horen...

13 februari 2012