Het einde van de vakantie komt er weer aan en dan begint het nieuwe schooljaar weer. Dit wordt het derde schooljaar dat ik begin samen met Lisa. Het is toch wel een heel verschil of je je schooljaar alleen begint of je dit doet samen met een kleine thuis.

Voor mij is dit nu heel normaal om op school student te zijn en thuis moeder. Niet alleen omdat ik het gewend ben nu, maar ook omdat de situatie gewoon zo is. Ik zeg hiermee niet dat het makkelijker is, maar ik vind het heerlijk om thuis te komen en eerst Lisa een kus en knuffel te kunnen geven.

Voor Lisa start ook haar tijd van school. Het is nu eerst nog de peuterspeelzaal, maar om het makkelijk te houden noem ik het maar school. Lisa heeft er heel veel zin in en het zal ook vast wel leuk worden.

Voor mama of oma is er dan de taak om Lisa 2 keer in de week naar school te brengen en later weer op te halen. Het lijkt me een leuke tijd, waarin Lisa veel zal leren en een “grote meid” wordt.

Deze column wilde ik eigenlijk volledig wijden aan de nieuwe start voor het schooljaar, maar ik zit nu op de camping en ben bezig met deze column. Ik denk dan aan Lisa die lekker ligt te slapen en vandaag weer een leuke dag buiten heeft gehad. Heerlijk hoe ze bij de caravan en op het veld kan spelen, vooral samen met andere kinderen.

Samenspelen is nog lastig, maar het is wel heerlijk om te zien. Ik merk dat Lisa flink is veranderd. Sinds deze vakantie gaat ze zelf slapen en hoef ik niet meer bij haar te zitten tot ze slaapt (echt heerlijk!!), ze wordt echt steeds zelfstandiger.

Nog iets wat ze deze vakantie heeft geleerd is om zelf te drijven/zwemmen (spartelen) in het water. Zelf noemt ze het echt zwemmen en ze komt ook prima vooruit. Ze is gelijk ook een stuk minder bang voor water. Ik ben te voorzichtig om haar dit aan te leren, dus gelukkig heeft mijn vriend haar dat kunnen leren. Voor mij heel eng, maar wel super trots als ze daar zo drijft.

Dan zijn we vandaag maar weer begonnen met zindelijkheidstraining. Eindelijk weer mooi weer dus in jurkje en onderbroek naar buiten. Ik heb nu 4 natte onderbroeken aan het wasrekje hangen buiten. Het is meerdere keren mis gegaan, maar we zetten door en dan komt het vast een keer goed. Gelukkig doen ze er op school (peuterspeelzaal) niet moeilijk over wanneer kinderen niet zindelijk zijn of een keer nat zijn.

Ik ben blij dat het zo goed gaat, ik merk wel dat ze nu toch wel snel groot wordt. Nu 2 jaar, straks naar school en veel dingen bijleren. Zowel op school als thuis.

Op school leer ik veel over ontwikkelingen die kinderen doormaken voordat ze naar de basisschool gaan. Voor degene die het niet weten, ik zit op de PABO (opleiding voor lerares). Het is dan wel leuk om thuis die ontwikkeling in de vorm van Lisa terug te zien.

Laatst hadden we een les over taal en toen merkte ik thuis hoe Lisa vooruit ging qua taal. Eerst merk je al wel dat ze woordjes beter gaat zeggen, dan maakt ze ineens 2 woordszinnen. Ze praat nu super goed, dat hoor ik op veel plekken. Ze maakt dan 3 of 4 woordszinnen. Soms is dit niet heel makkelijk, want ze kan dan ook goed ratelen.

Dan denk ik wel eens, stop toch eens met praten. Of als ik haar niet goed kan verstaan, omdat ze natuurlijk nog niet helemaal zuiver kan praten zoals wij dat kunnen. Dit is zowel voor haar als voor mij heel frustrerend.

Het leuke van de taalles op school is dan dat je uitgaat van gemiddelde ontwikkeling en wat je moet weten voordat je de kinderen bij jou in de klas krijgt om les aan te geven. Voor veel van mijn klasgenoten is het soms lastig om dan die ontwikkeling voor je te zien of te onthouden wanneer kinderen een ontwikkeling doormaken.

Ik denk gewoon terug aan Lisa en merk hoe ze verandert in haar taalontwikkeling. Na de zomervakantie gaat Lisa naar de peuterspeelzaal. Daar zal ze ook qua ontwikkeling vooruit gaan. Ze heeft er nu al heel veel zin in. Als we er langs komen zegt ze al “Lisa jool tijdje”. Ze weet dat ze daar over een tijdje heen mag.

Op de peuterspeelzaal zal ze ook getest worden op hoe ver ze is in haar ontwikkeling. Dan zullen we ook zien hoe het gaat met spelen met andere kinderen. Al maak ik me daar helemaal geen zorgen om. Op de camping speelt ze altijd met heel veel kinderen van allerlei leeftijden en is ze daar niet bijweg te krijgen. Dit komt dus vast goed!

Nog een vooruitgang in haar ontwikkeling is dat ze hopelijk binnenkort zindelijk is/wordt. Sinds een tijdje wil ze steeds op het potje en ze heeft daar ook al vaak op geplast. Dan ben ik als moeder natuurlijk heel trots! Lisa heeft alleen nog niet het besef van wanneer ze moet plassen. Op het potje gaat het vaak goed, omdat het dan per ongeluk goed gaat.

Volgende maand is het zomervakantie en dan hoop ik dat ze het besef wel krijgt en we dan gericht bezig kunnen gaan met zindelijkheidstraining. Ze is dan ook ruim 2 dus het zou kunnen.

De ontwikkeling van baby naar dreumes naar peuter gaat wel erg snel, hoor. Toch vind ik dit wel erg leuk, ik neem Lisa makkelijk even mee aan de arm en ze begrijpt al zo veel. Gelukkig gaat dit bij Lisa heel geleidelijk.

Groetjes Ruchama

“Wat wordt ze groot”, is een uitspraak die ik de laatste tijd bijna dagelijks hoor. Zo ook afgelopen week. Mijn oom was jarig en Lisa en ik waren daar op visite. De vriendin van mijn neef (en mijn neef zelf ook) hadden haar al bijna een half jaar niet gezien. De reactie die je dan krijgt is dan ook wel te verwachten. Ze is ook inderdaad groter geworden, maar ze kan ook zo veel meer.
Als ik naar haar kijk terwijl ze aan het spelen is, kan ik er echt van genieten. Ze kan heerlijk spelen en dan ook echt mij nadoen. Ze vindt het bijvoorbeeld heel leuk om een pop de fles te geven of om de kamer schoon te maken met een doekje of een veger(erg handig dat laatste). "
Maar niet alleen in het nadoen wordt ze steeds actiever, maar ze begrijpt ook al heel veel. Als ik tegen haar zeg dat ze haar beker op de tafel moet zetten, dan doet ze dat.  Maar ook als ik vraag of ze mij bijvoorbeeld een boekje wil aangeven, dan zoekt ze er 1 op en geeft die. Natuurlijk doet ze het niet altijd, soms snapt ze niet helemaal wat ze moet doen, of heeft ze er gewoon geen zin in.

Lisa vindt het leuk om met een bal te spelen, maar wanneer de bal ergens rolt waar ze niet bij kan, dan gaat ze naar de dichtst bijzijnde persoon, pakt hem bij de hand en neemt hem mee. Ze wijst dan precies aan wat ze wil en dat jij de bal moet pakken. Als je aan haar vraagt of je dan de bal moet pakken knikt ze heel heftig van ja. Zo kan ze, hoe klein ze eigenlijk nog is, toch al behoorlijke opdrachten uitvoeren maar ook opleggen.

Als ik nu terug kijk naar hoe Lisa was vlak na de geboorte: het is dan een klein kindje wat nog compleet afhankelijk is en niks anders doet dan drinken, slapen en huilen. Lisa was als baby een echte huilbaby. Er werd mij heel vaak verteld dat ik van haar moest genieten omdat het zo snel zou gaan dat ze “groot” wordt. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen en dat het een typische uitspraak was van iedereen. Ik wilde toen zelfs dat ze maar wat groter zou worden, dan wordt het namelijk vast ook makkelijker. Nu kijk ik terug en merk ik dat het inderdaad heel snel is gegaan. Ze is inmiddels anderhalf en inderdaad een heel stuk makkelijker (al heeft ze ook haar buien). Al heb ik bij het zien van een kleine baby toch wel weer een gevoel van dat wil ik ook en wat is het toch snel gegaan.

Ik heb in de vakantie een onderzoek gehad naar aanleiding van zwangerschapsvergiftiging (HELLP-SYNDROOM waar ik tijdens de zwangerschap last van heb gehad) en de uitslag was gelukkig dat de kans op herhaling niet heel groot was. Nu dus nog op zoek naar een leuke man en dan wie weet ooit nog weer een herkansing en dan weet ik dat het inderdaad waar is wat ze zeggen “wat worden ze snel groot”.

Groetjes Ruchama

Met het thema 'ik ben twee en ik zeg nee' heb ik op dit moment nog niet zo veel te maken. Mijn dochter Lisa is namelijk net 1 jaar, en heeft hier nog geen last van. Natuurlijk zit dit er wel aan te komen, want voor je het weet is ze een jaar verder en zit ze ook in deze “peuterpubertijd” zoals ze dat zo leuk noemen. 

Men zegt dat het voor deze peuters wel belangrijk is om deze fase door te maken, ze leren namelijk dat ze een eigen wil hebben en ze weten dat ze ‘nee’ kunnen zeggen. Nou, ik wacht wel af of dit ook zo is. Ik denk dat dit voor ouders niet altijd even leuk is. Kinderen die op de grond rollen omdat ze boos zijn of gaan schreeuwen omdat ze iets willen wat niet mag. Ik ben dan ook heel erg benieuwd hoe dat gaat met Lisa, zij heeft nu al een eigen wil en kan echt boos worden als ze haar zin niet krijgt. Ik ben al wel een beetje gewend aan de leeftijd van de peuters. Wij hebben namelijk bij ons thuis (ik woon bij mijn ouders in huis) pleegkinderen. We vangen kinderen op tussen de 0 en 3 jaar. Hier zaten ook genoeg peuters bij met hun kuurtjes. Ik ben dus al wel een klein beetje gewend aan deze fase.

Me echt goed voorbereiden op deze fase kan niet echt denk ik. Ieder kind is verschillend en zal dan ook verschillend reageren. Ik denk dat je gewoon moet afwachten en met je kind moet meegaan in de fases waar ze op dit moment in zitten.
Een tijdje geleden was ik op de jonge moeder gespreksgroep en daar hadden we het over dit thema, daar zijn wel moeders met kinderen in deze fase. We hebben toen gemerkt hoe lastig dit is en ook gepraat over dat dit best moeilijk is en dat het wel belangrijk is dat kinderen deze fase door gaan.
Ik wacht nog op deze fase, nu heb ik er nog geen zin in maar het zit er natuurlijk wel aan te komen.

Gelukkig zit er nog een andere kant aan. Kinderen van 2 jaar zijn volgens mij niet alleen maar vervelend. Je kunt ook met ze lachen en leuke dingen doen. Ik merk nu bij Lisa dat hoe sterk haar eigen wil ook is, ze ook echt lief kan zijn en me kusjes wil geven of wil knuffelen. Ik denk dat dit niet zomaar zal stoppen als ze 2 jaar zijn. Ik verheug me dan maar gewoon op het kunnen spelen, lopen en misschien wel praten met haar. Ze wordt dan ouder en dat geeft vele mogelijkheden.

Ik ga maar uit van het fijne en dan hoop ik dat het ‘nee’ zeggen wel mee zal vallen.
Kom maar op met die peuterpubertijd!

Groetjes Ruchama

Hallo,

Ik zal mij even voorstellen. Ik ben Ruchama en ben 20 jaar. Ik heb een dochter Lisa. Ze is geboren in april 2008.
Ik woon bij mijn ouders. Op dit moment doe ik de kopklas van de opleiding onderwijsassistent.
Sinds een jaar kom ik bij de Fiom en neem ik deel aan een gespreksgroep voor jonge moeders in Groningen. Dit is erg leerzaam en vooral super gezellig (zeker niet onbelangrijk).

Vanaf de volgende uitgave van de jonge moeder krant neem ik het schrijven van de column over van Albertine. Ik heb er erg veel zin in, en ik hoop dat jullie het met plezier zullen lezen.

Groetjes Ruchama