Kerst, het feest van het licht… (is het einde van mijn tunnel in zicht?)
De fijne, prettige, gezegende, gezellige kerstdagen vliegen je om de oren, althans… in de vorm van wensen. Dat klinkt heel mooi, maar hoe feestelijk zijn die kerstdagen voor jou? Jij, die ploetert met het vervullen van je kinderwens. Of jij, die weet dat jouw zo gewenste kind er niet zal komen? Zie je er tegenop, vind je het gewoon leuk als altijd of maak je er maar het beste van op jouw manier?

Waarom zijn deze dagen anders als je (nog) geen kinderen hebt? In deze weblog leest u een aantal reacties van mensen in deze situatie. Het blijkt lastig uit te leggen waarom het moeilijk is om vrolijk en gezellig mee te doen. Heel kort komt het er op neer dat je verdriet om die diepe onvervulde wens, wordt uitvergroot in de gezelligheid van de familie, feestelijkheden en het terugblikken en vooruitkijken bij de jaarwisseling. Dat wordt door de omgeving niet altijd begrepen.

“Wij hebben, net als vorig jaar, een hutje op de hei gehuurd. Lekker met z'n tweeën. En we hoeven vooral geen rekening met iemand te houden en mensen ook niet met ons.”

“Ik heb afgelopen zondag een terugplaatsing gehad van mijn derde IVF poging. Ik hoop zo dat het lukt omdat het onze laatste keer is. Het zou een heel mooi cadeautje zijn voor de feestdagen…!”

“Hier is alles rustig. We moeten wachten tot ik ongesteld word in week 1 van 2010. Dan kunnen we eindelijk (!) weer beginnen. Ach, de feestdagen zorgen voor wat afleiding en onderbreking in het wachten.”

"Afgelopen zaterdag hebben we gehoord dat ons embryo uiteengevallen is tijdens de deling. Het houdt dus weer op voor ons. Tijdens alle etentjes en feestjes (en dat zijn er een hoop, dit jaar) zal ik gelukkig wel een wijntje kunnen drinken. En als men ernaar vraagt, dan geef ik antwoord, afhankelijk van hoe ik me voel wordt dit uitgebreid of kort en krachtig. Een hutje op de hei klinkt heel aanlokkelijk overigens... Maar goed, dan ben ik bang dat ik helemaal niet meer terug wil. Het is inderdaad grotendeels een eenzaam proces. Gelukkig hebben we Freya.”

“Mijn vrienden kunnen het niet nalaten om commentaar te geven als ik geen alcohol drink. Ook is op het oudejaarsfeestje iemand aanwezig die me onlangs zeer hard heeft gekwetst betreffende mijn problematiek en bovendien is ze zwanger. Kortom: ik zie er tegen op.”

Dan Nieuwjaar, een nieuw begin… (hoop ik er nog op en geloof ik er nog in?)
En wat zijn jouw goede voornemens voor het nieuwe jaar? Je ontkomt bijna niet aan die vraag. Stoppen met roken en afvallen zijn met stip de meest genoemde voornemens. Wat nemen mensen met een onvervulde kinderwens zich voor?

“De afgelopen 5 jaar stond het in het teken van zwanger willen worden/blijven. Als om 00:00u. het vuurwerk de lucht in ging, keken we elkaar aan en hoopten dat het komende jaar óns jaar zou worden! Nu is onze grens bereikt. De hoop is vervlogen, we hebben besloten te stoppen. Ons besluit geeft zekerheid… maar dus ook de zekerheid dat wij geen kinderen zullen krijgen. Daarom heb ik het voornemen dat ik in 2010 goed voor mijzelf ga zorgen en ook voor mijn partner.”

"Ik vind Oud en Nieuw vreselijk. Weer een jaar voorbij waarin we hadden afgesproken dat het óns jaar zou worden, en we nu echt zwanger zouden worden. Niet dus!”

“Ondanks alles kan ik, terugkijkend op dit jaar, zeggen dat we een goed jaar gehad hebben. We hebben echt genoten van de kleine dingen… We hebben een geweldige rondreis door Schotland gemaakt en daarnaast niet meer alles om het hormoontraject heen gepland. Mijn enige goede voornemen is dan ook om dit volgend jaar vol te houden, ondanks alle behandelingen die we ongetwijfeld nog zullen doorlopen. En ondanks al het wachten, de onzekerheid en het verdriet dat daar zeker weer bij zal komen.”

“Hoewel ik normaal niet aan goede voornemens doe, heb ik me vorig jaar – na 4 jaar intensief bezig te zijn geweest met zwanger worden – één ding voorgenomen: er is meer in het leven dan onze kinderwens, en hoewel deze altijd zeer nadrukkelijk aanwezig is, wordt het tijd om ook meer van elkaar en het leven te gaan genieten.”

Ik wens iedereen vooral veel liefde voor elkaar en voor het leven toe!

José
17 december 2009

Iedereen moet wel eens wachten. Wachten op de trein, wachten op antwoord, wachten in de rij bij de supermarkt, wachten op het juiste moment... Meestal vinden we wachten vervelend, het duurt lang, we zijn ongeduldig, je verveelt je omdat je niets anders kunt doen dan wachten. Maar ach, het hoort er bij…

En dan besluit je dat een kindje welkom is. Een spannend en leuk vooruitzicht. Je fantaseert over hoe het zal zijn om zwanger te zijn en een kindje van jullie samen te krijgen, met alle roze wolken er omheen. De pil gaat de deur uit en de seks voelt extra intiem, want – redeneer je – misschien ontstaat nu ons kindje wel. In de eerste maand dat je er echt voor bent gegaan word je gewoon weer ongesteld. Jammer, maar niets aan de hand; je verwacht niet dat je metéén zwanger bent. Lachend zeg je tegen elkaar dat er zo tenminste tijd genoeg is om nog wat te ‘oefenen’.

Maar zo gaat het maand na maand. Het Grote Wachten is begonnen. Wachten op het juiste moment om te vrijen. Wachten op de menstruatie – of liever gezegd: het uitblijven van de menstruatie en een positieve zwangerschapstest. Na een jaar tevergeefs proberen volgt een eerste bezoek aan de huisarts: tijd voor actie. Maar dan begint het wachten op een afspraak bij de gynaecoloog, het wachten op uitkomsten van het vruchtbaarheidsonderzoek. Voordat je in aanmerking komt voor een vruchtbaarheidsbehandeling moet je vaak ook weer wachten, afhankelijk van de diagnose is volgens artsen wachten soms beter. Als er nog een goede kans is op een spontane zwangerschap is dat natuurlijk ook veel fijner dan een intensieve behandeling. Maar ja, dat wachten…

Lang genoeg gewacht? Dan mag je een ivf-behandeling. Ben je dan klaar met wachten? Nee, hier volgt het zwaarste wachten tot nu toe. Als alles tijdens de behandeling goed verloopt, worden er één of twee embryo’s in je baarmoeder geplaatst. Je voelt je al een beetje zwanger, je potentiële kindje zit daar immers? Na alle actie van hormonen spuiten, bloed prikken, echocontroles en uiteindelijk de punctie, valt nu de stilte. Wachten is het enige dat je kunt doen. Hoe lang kunnen twee weken duren? Lang!
Soms lukt de ivf na één of meer keren, bijna net zo vaak niet. Zo kan je leven soms jaren in de wachtstand staan. Niet alleen het wachten op het uiteindelijke doel, een kind, maar ook wachten met andere dingen in je leven. Nog maar even wachten met verhuizen, want moet het huis groter en kindvriendelijk zijn of kunnen we dan de hypotheek nog wel betalen als de vrouw minder gaat werken? Nog maar even wachten met een andere baan, stel je voor dat je in je proeftijd ontslagen wordt en je raakt dan zwanger. Nog maar even wachten met een nieuwe cursus of studie, want straks ben je zwanger en hou je het niet vol.

En soms komt dat kindje er nooit, hoe lang blijf je hopen en wachten? Hoe kun je verder met je leven en stoppen met wachten. Zit je in die situatie? Contact met lotgenoten kan helpen om je gedachten en gevoelens te ordenen en hiervoor wacht Freya je met open armen op. Als je meer begeleiding nodig hebt, wacht de FIOM op jou!

José
16 november 2009