Kunstmatige inseminatie (KID) met donorzaad bestaat al vele tientallen jaren. In de beginjaren drukten gynaecologen de toekomstige ouders op het hart dat ze over de – toen nog volledig anonieme – KID moesten zwijgen. Ze mochten het aan niemand vertellen! Wat precies de achterliggende reden hiervan was, weet ik niet. Maar inmiddels is er heel wat veranderd op dit gebied. In Nederland is inseminatie met anoniem donorzaad volgens de wet niet meer toegestaan. Artsen zijn verplicht om de gegevens van beide partijen te laten registreren. Dit geldt trouwens ook voor eiceldonatie.

Er is echter geen verplichting om het aan het kind te vertellen. Toch lijkt het wel heel belangrijk om dit op zo jong mogelijke leeftijd te doen. Ten eerste omdat het dan geen groot geheim hoeft te zijn (dat op onverwachte momenten en ongewenste manieren kan uitlekken), ten tweede omdat het zo voor het kind iets normaals wordt, iets dat bij hem/haar hoort.

De verhalen van kid-kinderen die er pas op latere leeftijd achterkwamen zeggen genoeg. Eentje verwoordde het als volgt: “Al vanaf jonge leeftijd heb ik me een vreemde eend gevoeld bij mijn familie; op allerlei vlakken ben ik anders. Het kid-verhaal dat me op mijn 20e verteld werd verklaarde een hoop.” Een ander kid-kind zei: “De grond sloeg onder mijn voeten vandaan. Mijn ouders hebben me al die jaren voorgelogen, hoe kan ik ze nu nog vertrouwen? En wie ben ik nu eigenlijk?” En tot slot vertelde iemand: “Ik hoorde het op mijn 21e, en had er veel voor over gehad om het op mijn 8e al te weten. Kinderen begrijpen meer dan je denkt....”

Maar voor ouders is het nogal eens een lastige beslissing om er (vroeg) over te praten, omdat ze niet uitsluitend naar het belang van het kind kijken, maar ook – bewust of onbewust – hun eigen gevoelens daarin meewegen. Ik snap dat, maar eerlijk duurt toch het langst, dus ik ben er van overtuigd dat openheid de beste weg is voor alle betrokkenen. De meeste mensen hebben nu eenmaal de behoefte om te weten wat hun biologische oorsprong is. En als ze een goede band met hun ouder(s) hebben, op wederzijds vertrouwen gebaseerd, zal die kennis over hun afkomst goed verwerkt kunnen worden. Ze zullen beseffen dat ze juist zo ontzettend gewenst zijn door de ouders die hen opvoeden!

Je kunt kinderen vanaf zeer jonge leeftijd al bekend maken met het feit o.a. door middel van de geweldige prentenboekjes ‘een wereldwondertje’. Info is te vinden onder de 2e link hieronder.

Meer weten hierover?
www.freya.nl/web_kid/kidvertel.php
http://www.freya.nl/web_boeken/boeken.php?Cat=KID  

En vanzelfsprekend kun je ook hiervoor bij de Fiom terecht voor advies, bijvoorbeeld via de hulpchat. Bij de Fiom vind je onder andere informatie over het Fiom-donorregister, bedoeld voor:

• kinderen die geboren zijn uit KID en meer willen weten over hun biologische afkomst of in contact willen komen met de donor en/of halbroers en halfzussen;
• KID-donoren die hun nakomelingen tegemoet willen komen door hun fysieke en sociale gegevens beschikbaar te stellen en eventueel open staan voor contact.
  

José
12 februari 2010

José is werkzaam bij Freya. Freya is de landelijke en onafhankelijke vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblematiek. Dit was José haar laatste weblog.

Vraag aan mensen met kinderen: wat was de mooiste dag in je leven? Ik geef je op een briefje dat bijna iedereen de geboorte van haar of zijn kind noemt. De impact van het krijgen van een kind is enorm. Het is een fantastische ervaring waardoor je hele leven verandert. In de meeste gevallen komt het kind ook op nummer 1 te staan, als het belangrijkste in je leven. Begrijpelijk dat je dat ook merkt in gezelschap van mensen met kinderen; het gaat er altijd over…

Maar waarom, oh waarom, kunnen diezelfde mensen in aanwezigheid van iemand die ongewenst kinderloos is, opeens allerlei dingen gaan zeggen waarmee lijkt dat ze willen aangeven dat je er maar niet te veel om moet treuren dat je geen kind hebt? Ze zeggen bijvoorbeeld: “Nou ’t is heus niet altijd zo leuk hoor om een kind te hebben.” of “Wil je die van mij een weekje lenen? Ik kan wel even zonder hem.” Andere veelgehoorde reacties zijn: “Jullie kunnen tenminste gaan en staan waar je wilt en lekker buiten de schoolvakanties verre reizen maken.” of “Weet je wel hoe duur het is om een kind te hebben? Jullie kunnen je lekker alles veroorloven omdat je geen kinderen hebt.”

Wat is dat toch, dat mensen zo reageren? Natuurlijk is het niet op elk moment een feest! Dat weet toch elk weldenkend mens? Net als dat je o zo leuke baan niet elke dag even leuk is en dat je met je partner ook wel eens ruzie hebt, ook al is je relatie nog zo goed. Mensen die ongewild kinderloos zijn realiseren zich heus wel dat er achter de roze wolken ook wel eens grijze en soms zelfs zwarte wolken in beeld komen. Maar daarom hoef je toch de roze wolken nog niet te bagatelliseren?

Ik weet wel waarom mensen dit doen, het is uit onmacht. Ze willen eigenlijk alleen een poging doen om de pijn te verzachten. Het is ongetwijfeld goed bedoeld. Alleen… het helpt niet! Hoe krijgen we dit de mensen in onze omgeving nu aan het verstand gepeuterd? Moet je hen heel direct vragen waarom ze dit zeggen? De confrontatie aangaan? Hen vertellen dat je ook zo graag al die mijlpalen in het leven mee wilt maken? De geboorte, de eerste lach, de eerste keer je kind mama of papa horen zeggen, de eerste keer naar school, de diploma uitreiking, opa of oma worden.
Ja, dat zou misschien het beste zijn. Hen laten nadenken over hoe hun opmerkingen pijn kunnen doen. Maar dat wil je niet altijd (niet voor hen, maar ook niet voor jou), daar heb je niet altijd zin in en de moed voor en het kost soms (te) veel energie. Investeer die energie wel in de mensen die je belangrijk vindt. Probeer daarvoor een positieve manier te vinden om met hen een eerlijk gesprek aan te gaan. Maar leer ook om er soms je schouders over op te halen. Voor je eigen gemoedsrust! En zoek eventueel contact met lotgenoten, je zult merken dat dit voelt als een warm bad.
Sterkte!

José
14 januari 2010

José is werkzaam bij Freya. Freya is de landelijke en onafhankelijke vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblematiek.

Kerst, het feest van het licht… (is het einde van mijn tunnel in zicht?)
De fijne, prettige, gezegende, gezellige kerstdagen vliegen je om de oren, althans… in de vorm van wensen. Dat klinkt heel mooi, maar hoe feestelijk zijn die kerstdagen voor jou? Jij, die ploetert met het vervullen van je kinderwens. Of jij, die weet dat jouw zo gewenste kind er niet zal komen? Zie je er tegenop, vind je het gewoon leuk als altijd of maak je er maar het beste van op jouw manier?

Waarom zijn deze dagen anders als je (nog) geen kinderen hebt? In deze weblog leest u een aantal reacties van mensen in deze situatie. Het blijkt lastig uit te leggen waarom het moeilijk is om vrolijk en gezellig mee te doen. Heel kort komt het er op neer dat je verdriet om die diepe onvervulde wens, wordt uitvergroot in de gezelligheid van de familie, feestelijkheden en het terugblikken en vooruitkijken bij de jaarwisseling. Dat wordt door de omgeving niet altijd begrepen.

“Wij hebben, net als vorig jaar, een hutje op de hei gehuurd. Lekker met z'n tweeën. En we hoeven vooral geen rekening met iemand te houden en mensen ook niet met ons.”

“Ik heb afgelopen zondag een terugplaatsing gehad van mijn derde IVF poging. Ik hoop zo dat het lukt omdat het onze laatste keer is. Het zou een heel mooi cadeautje zijn voor de feestdagen…!”

“Hier is alles rustig. We moeten wachten tot ik ongesteld word in week 1 van 2010. Dan kunnen we eindelijk (!) weer beginnen. Ach, de feestdagen zorgen voor wat afleiding en onderbreking in het wachten.”

"Afgelopen zaterdag hebben we gehoord dat ons embryo uiteengevallen is tijdens de deling. Het houdt dus weer op voor ons. Tijdens alle etentjes en feestjes (en dat zijn er een hoop, dit jaar) zal ik gelukkig wel een wijntje kunnen drinken. En als men ernaar vraagt, dan geef ik antwoord, afhankelijk van hoe ik me voel wordt dit uitgebreid of kort en krachtig. Een hutje op de hei klinkt heel aanlokkelijk overigens... Maar goed, dan ben ik bang dat ik helemaal niet meer terug wil. Het is inderdaad grotendeels een eenzaam proces. Gelukkig hebben we Freya.”

“Mijn vrienden kunnen het niet nalaten om commentaar te geven als ik geen alcohol drink. Ook is op het oudejaarsfeestje iemand aanwezig die me onlangs zeer hard heeft gekwetst betreffende mijn problematiek en bovendien is ze zwanger. Kortom: ik zie er tegen op.”

Dan Nieuwjaar, een nieuw begin… (hoop ik er nog op en geloof ik er nog in?)
En wat zijn jouw goede voornemens voor het nieuwe jaar? Je ontkomt bijna niet aan die vraag. Stoppen met roken en afvallen zijn met stip de meest genoemde voornemens. Wat nemen mensen met een onvervulde kinderwens zich voor?

“De afgelopen 5 jaar stond het in het teken van zwanger willen worden/blijven. Als om 00:00u. het vuurwerk de lucht in ging, keken we elkaar aan en hoopten dat het komende jaar óns jaar zou worden! Nu is onze grens bereikt. De hoop is vervlogen, we hebben besloten te stoppen. Ons besluit geeft zekerheid… maar dus ook de zekerheid dat wij geen kinderen zullen krijgen. Daarom heb ik het voornemen dat ik in 2010 goed voor mijzelf ga zorgen en ook voor mijn partner.”

"Ik vind Oud en Nieuw vreselijk. Weer een jaar voorbij waarin we hadden afgesproken dat het óns jaar zou worden, en we nu echt zwanger zouden worden. Niet dus!”

“Ondanks alles kan ik, terugkijkend op dit jaar, zeggen dat we een goed jaar gehad hebben. We hebben echt genoten van de kleine dingen… We hebben een geweldige rondreis door Schotland gemaakt en daarnaast niet meer alles om het hormoontraject heen gepland. Mijn enige goede voornemen is dan ook om dit volgend jaar vol te houden, ondanks alle behandelingen die we ongetwijfeld nog zullen doorlopen. En ondanks al het wachten, de onzekerheid en het verdriet dat daar zeker weer bij zal komen.”

“Hoewel ik normaal niet aan goede voornemens doe, heb ik me vorig jaar – na 4 jaar intensief bezig te zijn geweest met zwanger worden – één ding voorgenomen: er is meer in het leven dan onze kinderwens, en hoewel deze altijd zeer nadrukkelijk aanwezig is, wordt het tijd om ook meer van elkaar en het leven te gaan genieten.”

Ik wens iedereen vooral veel liefde voor elkaar en voor het leven toe!

José
17 december 2009

José is werkzaam bij Freya. Freya is de landelijke en onafhankelijke vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblematiek.

Op 1 december 2009 overleed Ramses Shaffy. Wie kent Ramses en zijn songs niet? Op tv vertelt Claudia de Breij dat er voor alle moeilijke situaties in haar leven wel toepasselijke liedjes van Ramses zijn, die haar houvast geven. Dat is niet zo gek natuurlijk, omdat de liedjes van Ramses over het leven gaan. Een levenskunstenaar was hij, ondanks dat hij het niet altijd makkelijk gehad heeft. Hij verloor zijn moeder op jonge leeftijd en kwam terecht in een pleeggezin. Zou Ramses ooit verlangd hebben naar kinderen? Ramses was homo, dus ‘gewoon’ kinderen krijgen zat er voor hem niet in. Maar ook mannen willen kinderen, dus wie weet…

Ik denk opeens terug aan een situatie een paar weken geleden. Ik rijd in de auto naar huis en op het trottoir zie ik twee mannen lopen, ieder een buggy met kind voor zich uit duwend en samen gezellig keuvelend. Ditzelfde beeld met twee vrouwen in de hoofdrol is heel gewoon, maar met twee mannen vind ik het toch wel een bijzonder plaatje. Er is in de laatste decennia veel veranderd. Vroeger liepen mannen niet achter de kinderwagen, dat lieten ze aan hun vrouw over. Tegenwoordig nemen mannen veel meer deel aan hun gezin. Is er dan ook in hun vadergevoel iets veranderd? Ik zou het niet kunnen zeggen.

En hoe zit dat nu als er geen kind komt? Is het uitblijven van een zwangerschap erg voor een man? En is het nu erger dan vroeger? Natuurlijk hebben mannen ook verdriet, alleen uiten ze het vaak anders dan vrouwen. En dat maakt het lastig om samen door zo’n moeilijke tijd heen te komen. Vrouwen praten graag, omdat dit hen helpt alles op een rij te krijgen. Mannen zijn meer oplossingsgericht en als er geen oplossing is, dan lijken ze zich sneller over hun verdriet heen te zetten en zich op andere dingen te richten. Praten zit er bij hen niet zo ingebakken. Bij Freya bijeenkomsten zie je dan ook vaak aan de houding van mannen dat ze ‘maar met hun vrouw meegekomen zijn’. Maar als ze dan in een aparte groep met uitsluitend mannen zitten tijdens lotgenotencontact, blijken ze nu toch ineens heel wat met elkaar te bespreken hebben! Vertel je het aan je vrienden en collega’s; durf je je kwetsbaar op te stellen? Voel je je in je mannelijkheid aangetast? Wat betekent het om geen vader te worden? Wanneer/hoe vaak vraag je aan je vrouw of ze wel of niet ongesteld is geworden? Hoe ga je om met de machteloosheid omdat zij alle behandelingen moet ondergaan? En als je samen over het probleem praat, blijf je steeds in hetzelfde kringetje draaien, hoe doorbreek je dat?

Misschien geeft Ramses er een antwoord op, zoals in ‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’:

Voor degene in een schuilhoek achter glas
Voor degene met de dichtbeslagen ramen
Voor degene die dacht dat-ie alleen was
Moet nu weten, we zijn allemaal samen

Voor degene met 't dichtgeslagen boek
Voor degene met de snel vergeten namen
Voor degene die 't vruchteloze zoeken
Moet nu weten, we zijn allemaal samen

refr.: Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Niet zonder ons

Voor degene met de slapeloze nacht
Voor degene die 't geluk niet kan beamen
Voor degene die niets doet, die alleen maar wacht
Moet nu weten, we zijn allemaal samen
Voor degene met z'n mateloze trots
In z'n risicoloze hoge toren
Op z'n risicoloze hoge rots
Moet nu weten, zo zijn we niet geboren

refr.

Voor degene met 't open gezicht
Voor degene met 't naakte lichaam
Voor degene in 't witte licht
Voor degene die weet, we komen samen

refr.

Niet zonder ons ...

José
8 december 2009

José is werkzaam bij Freya. Freya is de landelijke en onafhankelijke vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblematiek.

Iedereen moet wel eens wachten. Wachten op de trein, wachten op antwoord, wachten in de rij bij de supermarkt, wachten op het juiste moment... Meestal vinden we wachten vervelend, het duurt lang, we zijn ongeduldig, je verveelt je omdat je niets anders kunt doen dan wachten. Maar ach, het hoort er bij…

En dan besluit je dat een kindje welkom is. Een spannend en leuk vooruitzicht. Je fantaseert over hoe het zal zijn om zwanger te zijn en een kindje van jullie samen te krijgen, met alle roze wolken er omheen. De pil gaat de deur uit en de seks voelt extra intiem, want – redeneer je – misschien ontstaat nu ons kindje wel. In de eerste maand dat je er echt voor bent gegaan word je gewoon weer ongesteld. Jammer, maar niets aan de hand; je verwacht niet dat je metéén zwanger bent. Lachend zeg je tegen elkaar dat er zo tenminste tijd genoeg is om nog wat te ‘oefenen’.

Maar zo gaat het maand na maand. Het Grote Wachten is begonnen. Wachten op het juiste moment om te vrijen. Wachten op de menstruatie – of liever gezegd: het uitblijven van de menstruatie en een positieve zwangerschapstest. Na een jaar tevergeefs proberen volgt een eerste bezoek aan de huisarts: tijd voor actie. Maar dan begint het wachten op een afspraak bij de gynaecoloog, het wachten op uitkomsten van het vruchtbaarheidsonderzoek. Voordat je in aanmerking komt voor een vruchtbaarheidsbehandeling moet je vaak ook weer wachten, afhankelijk van de diagnose is volgens artsen wachten soms beter. Als er nog een goede kans is op een spontane zwangerschap is dat natuurlijk ook veel fijner dan een intensieve behandeling. Maar ja, dat wachten…

Lang genoeg gewacht? Dan mag je een ivf-behandeling. Ben je dan klaar met wachten? Nee, hier volgt het zwaarste wachten tot nu toe. Als alles tijdens de behandeling goed verloopt, worden er één of twee embryo’s in je baarmoeder geplaatst. Je voelt je al een beetje zwanger, je potentiële kindje zit daar immers? Na alle actie van hormonen spuiten, bloed prikken, echocontroles en uiteindelijk de punctie, valt nu de stilte. Wachten is het enige dat je kunt doen. Hoe lang kunnen twee weken duren? Lang!
Soms lukt de ivf na één of meer keren, bijna net zo vaak niet. Zo kan je leven soms jaren in de wachtstand staan. Niet alleen het wachten op het uiteindelijke doel, een kind, maar ook wachten met andere dingen in je leven. Nog maar even wachten met verhuizen, want moet het huis groter en kindvriendelijk zijn of kunnen we dan de hypotheek nog wel betalen als de vrouw minder gaat werken? Nog maar even wachten met een andere baan, stel je voor dat je in je proeftijd ontslagen wordt en je raakt dan zwanger. Nog maar even wachten met een nieuwe cursus of studie, want straks ben je zwanger en hou je het niet vol.

En soms komt dat kindje er nooit, hoe lang blijf je hopen en wachten? Hoe kun je verder met je leven en stoppen met wachten. Zit je in die situatie? Contact met lotgenoten kan helpen om je gedachten en gevoelens te ordenen en hiervoor wacht Freya je met open armen op. Als je meer begeleiding nodig hebt, wacht de FIOM op jou!

José
16 november 2009

José is werkzaam bij Freya. Freya is de landelijke en onafhankelijke vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblematiek.

Hallo! Ik ben José van der Schoor, werkzaam bij Freya, de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen en hoop de lezers van de Fiomwebsite in de komende maanden met een aantal weblogs herkenning te bieden.
Op mijn 28e was ik er klaar voor: ik wilde graag kinderen. Helaas bleek dat niet vanzelf te gaan en toen ik te horen kreeg dat er voor mij geen kans was op een spontane zwangerschap, dacht ik al snel aan mijn kinderloze tante. Opeens begreep ik haar pijn veel beter! Raar eigenlijk, dat je zoiets pas echt goed lijkt te kunnen vatten als je er zelf mee te maken krijgt!

Vorige week was mijn broer jarig en daar hoort een feestje bij. Familiefeestjes zijn altijd goed voor de uitwisseling van de nodige persoonlijke zaken. Aangezien ik een grote familie heb, met maar liefst vier broers en vier zussen, is er heel wat drama voorhanden. In de loop der jaren is er ook op het gebied van kinderen krijgen van alles langsgekomen: ongewenst zwanger, overleden kind, abortus, vroeggeboorte, kind met handicap, vruchtbaarheidsprobleem, miskraam en ongewilde kinderloosheid.

Een terugkerend onderwerp op vrijwel elk feestje is de onvervulde kinderwens van mijn tante, ook als ze er zelf niet bij is, terwijl ze toch inmiddels 86 jaar is. Go tante! Ze weet in elk geval haar ongewilde kinderloosheid onder de aandacht te houden. Helaas vinden de meesten vooral dat ze zo zeurt… Het is toch al jaren een feit dat ze geen kinderen kon krijgen, moet ze het daar nu nog steeds elke keer over hebben? Ja dus. Want ongewild kinderloos ben je voor de rest van je leven, je wordt geen moeder/vader en ook geen oma/opa. Maar aan de andere kant toch ook weer niet, want dan ben je blijkbaar een zeurpiet.

In mijn werk bij Freya lees en hoor ik dagelijks de verhalen van mensen die vruchtbaarheidsproblemen hebben. Gelukkig zijn er tegenwoordig allerlei medische mogelijkheden om hun kinderwens alsnog te vervullen, zoals ook bij mij het geval was. Ik heb door IVF een tweelingzoon en -dochter mogen krijgen, waar ik nog steeds – ze zijn inmiddels 20 jaar – dagelijks dankbaar voor ben. Maar lang niet altijd hebben de behandelingen succes. En wat dan? De kinderwens is een hele diepgewortelde wens die met niets anders vergelijkbaar is. Dat je je financieel misschien meer kunt veroorloven als je geen kinderen hebt, is dus echt zó onbelangrijk. Toch krijgen mensen regelmatig iets dergelijks te horen als ‘troost-praatje’. Dat je toch lekker van het leven kunt genieten omdat je een mooi huis en twee auto’s hebt en een paar keer per jaar op vakantie kunt (en oh ja, ook nog fijn buiten de dure en drukke schoolvakantietijd).
Alsof dat goedmaakt dat je nooit een eigen kind zult zien opgroeien; nooit die onbetaalbare dingen mee zult maken als een zwangerschap, het eerste lachje, de eerste schooldag en het trotse gevoel als je naar jouw kind kijkt. Daarmee leren leven is hard werken, rouwen, je levensdoelen bijstellen, jezelf herontdekken en op een andere manier voldoening zien te vinden in je leven. En – last but not least – opnieuw leren omgaan met je omgeving en op een positieve manier aandacht te vragen voor je gemis. Dat is moeilijk en het lukt dan ook niet iedereen om dit helemaal op eigen houtje te doen.

Mijn tante is het nooit goed gelukt, maar hulp was er destijds niet. Gelukkig is er nu wel hulp, zoals de Fiom die je hiermee leert om te gaan door handreikingen te geven!

José
20 oktober 2009

José is werkzaam bij Freya. Freya is de landelijke en onafhankelijke vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblematiek.

Het wordt weer Kerst, ‘de feestdagen’ komen er aan. De media geven veel aandacht aan hoe verschrikkelijk leuk en gezellig dat is. En dat kan het natuurlijk ook zijn, maar helaas lang niet voor iedereen. Juist voor bepaalde cliëntgroepen bij ons is de Kerst confronterend en moeilijk door te komen. Zoals voor mensen met een kinderwens bij wie het niet lukt een kindje te krijgen.

Agnes is daar een van. Ze is 32 jaar en al 4 jaar bezig via medische weg zwanger te worden. Ze hoopt nog steeds op een kindje, een gezin, maar is erg onzeker of het ooit gaat lukken. Twee weken geleden was ze bij me en vertelde ze hoe ze opzag tegen de komende maand met eerst Sinterklaas en dan die Kerstdagen.

We hebben samen gekeken naar wat ze kan doen om die tijd beter door te komen. Maar daarnaast hebben we het ‘ geluk’ van deze tijd ook wat gerelativeerd. Ik heb haar verteld over een show van een cabaretière van een paar jaar geleden. Een passage uit die show was me zo uit het hart gegrepen dat ik hem nooit vergeten ben: De cabaretière maakt zich in dat stuk druk over Kerst. Eerst vertelt ze dat het haar nooit lukt alles zo goed te regelen als al die andere mensen. In een vrouwenblad heeft ze een reportage zien staan over Kerst met een gezin dat het perfect voor mekaar had: zij in een stralende jurk, hij een prachtig wit overhemd, twee tot in de puntjes verzorgde kinderen met in hun midden een schitterend gedekte tafel met de meest lekkere gerechten. Ze vertelt omstandig op haar eigen onnavolgbare wijze hoe dat bij haar altijd mislukt: het eten brandt aan, haar kleren zitten vol vlekken, ze krijgt ruzie met haar man, haar kinderen willen niet aan tafel en stralend witte overhemden zijn al helemaal niet te vinden want aan wassen en strijken is ze niet toegekomen. Kerst is bij hun nooit leuk en ze voelt zich dan altijd schuldig. Dan volgt het moment dat ze er achter komt dat dat ‘gezin’ in dat vrouwenblad helemaal geen gezin is: het zijn losse mensen die in mooie kleren poseren alsof ze een gezin zijn! Razend is ze. Ze foetert hoe zij, en met haar alle lezeressen van dat blad, voor de gek gehouden worden en tot het uiterste gedreven. Natuurlijk kan ik het niet zo mooi vertellen als de cabaretière, maar Agnes en ik moeten er toch samen om lachen. Wat een hoop schone schijn is er toch.

Het besef dat er veel meer mensen zijn die worstelen met de decembermaand geeft Agnes de moed er op haar eigen manier wat van te maken. Bij haar vertrek wens ik haar veel sterkte met de Kerstdagen. En dat wens ik alle mensen toe die het op een of andere manier juist extra moeilijk hebben in deze periode.

Geschreven door Astrid Werdmuller. Astrid is maatschappelijk werker bij de Fiom.

‘Waarom zie ik overal om me heen vrouwen met dikke buiken?En waarom praat iedereen altijd maar over kinderen? Als ik ga volleyballen is het ook niet leuk meer, de een na de ander wordt zwanger en het is het gesprek van de dag. Zelfs als ik een supermarkt binnenloop word ik er mee geconfronteerd, staan er weer een paar vrouwen een buik te bewonderen. Ik word er gek van! Het lijkt wel of iedereen zwanger kan worden behalve ik!’

Aan het woord is Esther, 32 jaar en kinderloos. Ze weet nog niet zo lang dat zij en haar man nooit kinderen zullen kunnen krijgen. Ze is verdrietig, boos, gefrustreerd, alles tegelijk. Het kan een enorme impact hebben als het niet lukt om zwanger te worden. Eerst hoop je nog dat het goed komt, al duurt het wat langer. Daarna moeten er vaak moeilijke keuzes gemaakt worden over mogelijke behandelingen, zoals ivf. Bij elke mislukte poging is de teleurstelling groot.

En dan komt het moment dat de hoop definitief voorbij is. Esther heeft er wel rekening mee gehouden dat ze kinderloos zou kunnen blijven. Maar nu ze het zeker weet is ze in een diep gat gevallen. Ze meldt zich bij de Fiom omdat ze erg somber is, zich terugtrekt en geen toekomst meer ziet. Een van de eerste dingen waar ze aan mee doet is een thema-avond over ongewenste kinderloosheid, die we samen met patiëntenvereniging Freya hebben georganiseerd. Er zijn ruim 20 mensen die na een inleidend verhaal met elkaar in gesprek gaan.

Voor Esther is het een verademing, eindelijk spreekt ze mensen die met dezelfde vragen worstelen. Vragen als: hoe verwerk ik dit grote verdriet, hoe kan ik omgaan met onbegrip uit de omgeving, wat moet ik verder met mijn leven? Ze hoeft niets uit te leggen, ze begrijpen elkaar al na een paar woorden. En er wordt tot haar verbazing ook gelachen, ze wist niet meer dat ze dat kon...

De thema-avond is voor Esther het begin van de weg terug naar zichzelf. Ze weet nu wat ze nodig heeft: er over kunnen praten zonder dat er geoordeeld wordt, en lotgenoten. In de beslotenheid van de individuele gesprekken bij de Fiom laat ze haar emoties de vrije loop en stort ze heel wat tranen. Ook kan ze haar woede kwijt over hoe oneerlijk het is dat zij geen kinderen krijgt en anderen wel, zelfs mensen die het niet eens willen! In de lotgenotengroep die ze samen met haar man doet zoekt ze vooral de herkenning, de bevestiging dat het niet raar is wat zij ervaart. En langzamerhand komt ze toe aan de zingeving: de betekenis die zij geeft aan haar kinderloosheid en wat ze gaat doen met de rest van haar leven.

Nu ziet ze weer perspectief, al zal het gemis nooit overgaan.

Geschreven door Astrid Werdmuller. Astrid is maatschappelijk werker bij de Fiom.